نوای قلم

خانه » طنز » نگاهی به ماه رمضان در ایران

نگاهی به ماه رمضان در ایران

کم کم به ماه تازی رمضان نزدیک میشویم،ماه میهمانی الله

به این ماه مبارک علاقه ویژه ایی دارم چون در فرهنگ تازی زده ما جایگاه خاصی دارد.
در این ماه در ایران بخور بخور عجیبی برپاست،بامداد از خواب بیدار میشوی سحری میخوری و میخوابی تا هفت و هشت صبح که یک چاشت دوباره ایی بخوری.

ماه رمضان 1393

سر ناهار یواشکی خوراکی میخوری در حالی که همه دارند یواشکی خوراکهایشان را میخورند،کلا هم میدانید که هر کاری «یواشکی اش» خیلی حال میدهد!

غروب هم افطار پارتی برپاست،سفره هایی رنگین از انواع نان سنگک و بربری و لواش گرفته تا فانتزی، از مربا و کره و پنیر و گردو تا آش و شله زرد و حلیم.خرما و میوه تا زولبیا و بامیه(پر رنگ ترین خصیصه این ماه مبارک برای من همین زولبیا و بامیه اش است) همه اینها محیا شده تا مبادا ما ضعف کرده باشیم، این افطار پارتی در حالی برگزار میشود که شاید همسایه ما به نان شب اش محتاج باشد اما مشکلی نیست ما طبق فرمان الله روزه گرفته ایم تا نیازمندان را دریابیم و با آنان همذات پنداری کرده باشیم و سر سفره افطار هم از الله عزیز برایشان دعا کرده ایم البته اگر این این رفلکس معده که ناشی از خوردن زیاد است امانمان داده باشد!

بعد از افطار مانند یک تانک غیرمتحرک روبروی تلویزیون درازکش میشویم و در حالی که با خلال دندان به دندانهایمان ور رفته و حال ملکوتی داریم با سریالهای صدا و سیمای رسانه میلی خود را سرگرم میکنیم.شبکه یک،دو،سه،پنج.

اما محتوای این سریالها. شبکه یک همیشه یک نفر که پدرش فوت کرده،مادرش سرطان دارد،همسرش خائن است،برادرش معتاد و بچه اش زیر تریلی رفته با عنوان«شاید برای شما هم اتفاق بیوفتد» یک حال اساسی به ما داده تا حس همذات پنداریمان با محرومین و زمین خوردگان که پس از افطار با کاهش مواجه شده دوباره تقویت شود.

شبکه دو اما به صورت تخصصی به روح و جن و دیو و پری میپردازد تا ژانر وحشت البته از نوع اسلامی آنرا را در رسانه میلی بر عهده گرفته باشد.

شبکه سه اما با علی صادقی و رضا عطاران و حمید لولایی در سالهای نه چندان دور و با هومن برق نورد و بهنام تشکر در این سالها خنده بر لبها می آورد،البته برنامه ماه عسل و «احسان جون» را هم فراموش نکنید که با شروع آن دختران نوجوان و جوان بدون توجه به اصل داستان و موضوع برنامه برای مجری برنامه احسان علیخانی غش و ضعف رفته و جلوی تلویزیون به درجه رفیع شهادت نائل میشوند! ناگفته نماند پیشتر «فرزاد حسنی» بازیگر این رول دلبرانه بود.

و در آخر شبکه پنج با سریالهایی با محتوای مشکلات اجتماعی سیخونک هایی به ما میزند تا یادمان نرود که زیر پوست شهر چه میگذرد!

به هر روی رمضان به نیمه میرسد و در ادارات دولتی که کارمندان نمیتوانند از «یواشکی خوردن» بهره ایی ببرند حال و هوای خاصی برپاست مانند حال و هوای مردم شیراز در ابتدای فصل بهار که به واسطه هوای خوب و بوی بهار نارنج کسی در آنجا به اصطلاح»حالش نمیشود» اینبار در همه ادارات دولتی کشور کسی حالش نمیشود! با این تفاوت که در شیراز همه ریلکس و آرام هستند اما کارمندان دولتی به واسطه گشنگی و تحت فشار بودن طبیعی اعصاب بدن مترصد این هستند که ارباب رجوع را تکه پاره کنند.

به اواخر رمضان که میرسیم «ابن ملجم» شخصیت به ظاهر منفورو به واقع محبوب داستان است،ملی گرایان به خصوص رادیکالها برایشان «ابن ملجم» شخصیت برجسته هفته و حتی ماه میشود و با نامیدن او به عنوان»بهمن جازویه» سرداری ایرانی اهل رامهرمز از او اسطوره میسازند.

برای جماعت بیشمار دیگری که مخاطبین اصلی این شبهای عزیز هستند اما شب های «احیا» حکایت دیگری دارد.پسران و دختران جوان بدون ترس از بازخواست پدر و مادر تا خود اذان صبح را با هم در خیابان و یا زیر یک سقف سپری کرده و پس از صرف کله پاچه اعلا و حلیم بوقلمون، اندکی مانده به پایان مراسم دوان دوان به مسجد میروند تا زودتر از پدر و مادر از در مسجد خارج شوند و یا در حالت دوم که پدر مادر اهل دین و ایمون نباشند این فرزندان غیور با حالی زار به منزل مراجعه میکنند و از استغفاری که به درگاه الله کرده اند برای پدر و مادر تعریف کرده و آنها را هم به پیروی از خط اسلام عزیز دعوت میکنند.

از این رو میتوان شبهای احیا را نوعی والنتاین ایرانی-اسلامی نامید.

روز آخر ماه رمضان هم ویژگی های خاص خودش را دارد. رهبران اسلامی در افغانستان و پاکستان در خاور و عراق و ترکیه در باختر و شیخ نشین های حاشیه شاخاب پارس در جنوب کشور همگی ماه را رویت کرده و روز بعد را «عید فطر» اعلام میکنند،اما در ایران اسلامی تحت رهبری نایب امام زمان حضرت آیت الله خامنه ایی از آنجا که باید در جهان اسلام «خاص» باشد فردای آن روز را «عید» اعلام کرده تا هم خودمان با خودمان حال کنیم که چقدر خاص هستیم و هم اینکه یک روز بیشتر «میهمان الله» بوده باشیم.

اینگونه است که رمضان و «الله پارتی» را بیشتر از ماه تازی «محرم» دوست میدارم


پاسخی بگذارید(دیدگاه شما چنان که شامل توهین به افراد دیگر نباشد منتشر خواهد شد)

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: